دلتای سپیدرود داوود خانی لنگرودی

اشعار و داستان های فارسی و گیلکی داوود خانی لنگرودی

دلتای سپیدرود داوود خانی لنگرودی

اشعار و داستان های فارسی و گیلکی داوود خانی لنگرودی

دلتای سپیدرود داوود خانی لنگرودی

۷ مطلب با موضوع «غزلیات داوود خانی لنگرودی» ثبت شده است


فتوکلیپ "نمره ی من بیست از عشقت" - داوود خانی لنگرودی در سایت آپارات

 

گفتی: "کمین باش!" ، چنین بوده ایم                      

"بیــدل و دین باش!" چنین بوده ایم

"واقعیتی ، می کِـــــشی ام انتظار؟"                          

"راه نــشین باش!"   چنین بوده ایم

"بیشتر و بــیشتر و بــــــــــیشتر                                       

بـــــیشترین باش!" چنین بوده ایم

نمره ی من بیست از عــشقت، بگو:                           

"بــهتر از این باش!" چنین بوده ایم


شلمان- 30 دی ماه 1396 خورشیدی

  • داوود خانی لنگرودی

  • داوود خانی لنگرودی

غزلزندگی در زیر سـقفِ روزگار 

از: داوود خانی لنگرودی

صحبت از عـــشق وطن، عادی شده          عشق ایران کهن، عادی شده

ازدواج از نوع پُرحسِ سفـــــــید          دل بده و دل بکن ، عادی شده

این چه فکر پوچ و حرف و بازی است؟         باقِلا به چند من، عادی شده

زندگی در زیر ســــــــقفِ روزگار         همچو گاوی با رسن، عادی شده     

با وجود دختــــــــــرانِ لاک˚زن         خودکشیّ بیوه زن، عادی شده

دیدن Fim ی تماماً ویــــــــژه با،        عکسِ نیکول کیدمن، عادی شده      

با کمال افتخار و مَــــرد و مـــر....           ....دانه در فرمان زن، عادی شده


17 خرداد 1395 خورشیدی   

  • داوود خانی لنگرودی

قصیده ی راننده ی مسافر در جاده های گیلان

از: داوود خانی لنگرودی

این که گیلان کُمپِـلِت اغواگر است، 

جاده، اطرافش پر از نیلوفر است،

 

ویژه؛ آن هم موسم اردیبهشت               

جلگه اش، راننده! سبز و محشر است،

 

لعنتِ خلق و خدا بر منکِرش                    

زین جهت، گیلان زمین جان پرور است    

 

جاده و اطراف آن تا رودبار                      

اندکی آن ورتر اعجاب آور است

 

کیف تان کوک است، صد شکر خدا!       

کام تان شیرین و شهد و شکّر است

 

جاده اما در سراوان،  رو به رشت،             

از زباله، وایِ من! رنج آور است!

 

قسمتِ ماسوله و ماسال و شَفت               

وضع از این جا اندکی هم بَـتّر است

*

خسته هستی! رشت می آیی کمی،           

 شهر همچین بی در و بی پیکر است

 

کوچکاسبان را به دقت رد کنی،              

لولَمان، عطر خیار نوبر است

     

لاهِجان و تپه های سبز چای                

رودسر؛ قهوهدُکانِ قنبر است!

 

خستگی در می کنی یا نه؟ تو شهر

جاده می بینی که سدّ ِمعبر است!..

   

وای یکشنبه است! ای خشکی شانس!      

روزِ بازار است و گریه آور است

 

رودسر؛ این شهرِ با نظم و حساب            

هفته ای یک روز هم خرتوخر است...

 

خشمگینی... می روی دنده عقب...       

سّدِ راهت، یک پلیس رَهور است!

 

ناگهان تغییر چهره می دهی            

مثل چشمت جاده هم اندک، تر است!


7 خرداد 1395 خورشیدی

توضیحات:

 سراوان؛ منطقه ای مابین رشت و رودبار که مسئولین ذیصلاح!! زباله های شهری و بیمارستانی کلان شهر رشت را در آن جا ارزانی طبیعت می کنند!!

کوچکاسبان؛ همان کوچصفهان امروزی که شهری است کوچک از توابع شهرستان رشت است بر سر راه رشت- لاهیجان به رودسر که روزگاری، پیرامونش پر از اسبچه خزری بود!

لولَمان؛ شهری به مراتب کوچک تر از کوچصفهان در همان مسیر و پنج کیلومتری بعد از آن.

لاهِجان که معلوم است ی ایَش اوفتاده است!

  • داوود خانی لنگرودی

غزل: منظور دارد لااقل            

از: داوود خانی لنگرودی

زن، بِـهِت گوید برو، منظور دارد لااقل            

واسه من آوَر پــــلو منظور دارد لااقل

وقتی آوردی پلو، ماندی˚ بهت می گوید از:     

پیش چشمم دور شو منظور دارد لااقل

پُشت بندش در غیابت، استکانی نیمه پُر        

می خورَد آبِ چلو منظور دارد لااقل

لای در انگار می بیند نگاهش می کنی       

گویدَت: "بچّه مشو!" منظور دارد لااقل

خیت وقتی کاشتی؛ حس می کند، می خوانَدَت:        

همسرم! ای وا بدو، منظور دارد لااقل

شنبه خوشحال است با تو، ناگهان در روز بعد   

می کند هی دو به دو منظور دارد لااقل 

خسته و وارفته، رویش می شود چون گچ سفید 

یا شکم داده جلو منظور دارد لااقل

روز دوشنبه، هوا ابری، دقیقاً هشت صبح  

می خورد حالا تلو منظور دارد لااقل 

تازه آن جا هست می فهمی که بابا می شوی

زن؛ کفِ دالان ولو منظور دارد لااقل!

23 اردیبهشت 1395 خورشیدی

  • داوود خانی لنگرودی

غزل˚طنز: باعث ذوق عجیبم می شود

از: داوود خانی لنگرودی

مالک شلوار و جیبم می شود

وارث ده ها جـریبم می شود

همدم و همراز و همساز و نوا    

نغمه خوان و عندلیبم می شود

طبق یک فرضیه ی سایکولوژی 

باعث ذوق عجیبم می شود   

رافعِ اندوه و حزن و اشک و ونگ   

شافی درد و طبیبم می شود

سالیانی را وفور نعمت است،       

گندمِ مرغوب و سیبم می شود

از شروط ضمن عقد ازدواج         

مستمع من، او خطیبم می شود

دیدی آخر ای دلِ عاشق پسند؟       

بَعدِ عمری- زن - نصیبم می شود!

22 اردیبهشت 1395 خورشیدی

  • داوود خانی لنگرودی

غزل˚طنز عاشقانه: مَن تَرَه غَش! (من غش تو را!)

از: داوود خانی لنگرودی

می نویسم بر بلیت سینــــما        بر لحاف و پشتی و بر متّکا

روی فیش آب و برق و مالیات        یقه ی پیراهنِ مخمل نما

 بر تن برگ درختان چنار               زیر آرمِ قوطی کوکاکولا

رو تنِ نیلوفران برکه ها                 پشت و پیش و بر دماغِ لوتکا

می نویسم رنگی و با خطّ خوش    پیش کفش و پشت شلوار شنا

روی تاجِ شاهِ شطرنجیّ پارک       می نویسم بر دژِ آجرنما

بر سر هر کلّه طاس پولدار           نوک قاف و قله ی هیمالیا...

گفتنی بسیار و هم بِنوشتنی -       نیست جای این همه پرت و پلا

ابروانت گرچه باشد دودسا          می دهد آیینه ی دل را جلا

می نویسم با زبان مادری            چند حرف باصدا و بی صدا

اصطلاحِ گیلکی را فارسی           "مَن تَرَه غَش!"- ترجمه: - "من غش تو را!"

21 اردیبهشت 1395 خورشیدی

مَن تَرَه غَش! (من غش تو را! برایت غش کنم و فدات شم!)

لوتکاlutka : کرجی؛ قایق کوچک

  • داوود خانی لنگرودی